نازنینها ازسیاهی تاسپیدی راسفر باید کنیم

ما انسانها موجوداتی مفلوک هستیم؛ بی دل و جرأت،حقیر،بی اهمیّت،اما در درون ما،حقیقتی متعالی هست که ما را بی امان به جانب بالا می کشد.

بشریت تکّه ای گِل است؛هر یک از،ما تکّه ای گِل هستیم.وظیفۀ ما چیست؟آن که بکوشیم،شایددر این تلّ کود و زبالۀ جسم و ذهن،گُلی کوچک بروید.

در میان فضیلت وگناه،مدام بکوش تا آن یگانه را بیافرینی.

چگونه نور ستاره ای راهی می شودو در جاودانگی سیاه و سیرِنامیرایش فرو می رود؟ستاره می میرد،اماّ روشنایی اش هرگز.

بر بستر مواجهۀ بی ثبات نیروهایی متضاد که وجودت را میسازد، بکوش تا از میرنده ها نامیرایی بیافرینی.

اِروس؟چه چیز دیگری میتوان نامیدآن نیروی محرکی را که،به محض یک نظردیدن ماده،مسحور می شود و میخواهد ویژگیهای خود را بر آن نقش کند؟این نیروی محرک بدن را میبیند ومیخواهد به فراسوی آن برود تا باطنین بانگی دیگر،که در بدنی دیگر پنهان است،بیامیزد،با آن یکی شود وسرانجام هردو فانی شوند ودر وجود فرزندانشان بقا یابند.

این عشق زمینی، در لحظه هایی خطیر، با سرعت بر آدمیان فرود می آید وآنان را_دوست و دشمن،خوب و بد_به یکدیگر پیوند می دهد.این عشق زمینی دمی است فراتر از همة انسانها و مستقل از خواهشها و کارهاشان.روح است،نفس خداوند است که بر زمین می دمد.

او به هر شکلی که دوست داشته باشد_رقص،عشق زمینی،گرسنگی،کیش وآیین،کشتار_بر آدمیان فرود می آید.او هرگز از ما اجازه نمیگیرد.

ما در برهه ای حساس و خشن از تاریخ زندگی میکنیم؛تمامی دنیا دارد خرد می شود؛دنیای دیگر نیز هنوز به دنیا نیامده است.عصر ما زمانة موازنه نیست که در آن فرهیختگی،آشتی،لحن و عشق فضیلتهایی سودمند به شمار آیند.

این زمانة ماست؛خوب یا بد، زیبا یا زشت،غنی یا فقیر، ما آن را انتخاب نکرده ایم.

این زمانة ماست؛ هوایی که تنفس می کنیم،گِلی که به ما داده شده است، نان، آتش،روح!

هر کس راه ویژةخود را دارد؛راهی که او را به رهایی می رساند_یکی راه فضیلت را می رود، و دیگری راه رذیلت را.

به دل خویش گوش بسپار و از پیش برو.بدن خود را تکانی بده و بیدار شو.

انسان را دوست بدار، زیرا تو اویی.

حیوانات وگیاهان را دوست بدار؛زیرا تو روزی آنها بوده ای،و آنها اکنون از تو،همچون همکاران و بردگانی وفا دار،پیروی می کنند.

بدن خویش را دوست بدار؛ تنها با بدن خویش است که امکان میابی بر روی زمین بجنگی و ماده را به روح تبدیل کنی. هر روز بمیر.هر روز به دنیا بیا. هر روز هر آنچه داری نفی کن.نپرس که آیا ما پیروز خواهیم شد؟آیاماشکست خواهیم خورد؟فضیلت برین آزاد بودن نیست،بلکه برای آزادی جنگیدن است!

برای عاشق شدن و عاشق ماندن.

ما انسانها موجوداتی مفلوک هستیم؛ بی دل و جرأت،حقیر،بی اهمیّت،اما در درون ما،حقیقتی متعالی هست که ما را بی امان به جانب بالا می کشد.

بشریت تکّه ای گِل است؛هر یک از،ما تکّه ای گِل هستیم.وظیفۀ ما چیست؟آن که بکوشیم،شایددر این تلّ کود و زبالۀ جسم و ذهن،گُلی کوچک بروید.

در میان فضیلت وگناه،مدام بکوش تا آن یگانه را بیافرینی.

چگونه نور ستاره ای راهی می شودو در جاودانگی سیاه و سیرِنامیرایش فرو می رود؟ستاره می میرد،اماّ روشنایی اش هرگز.

بر بستر مواجهۀ بی ثبات نیروهایی متضاد که وجودت را میسازد، بکوش تا از میرنده ها نامیرایی بیافرینی.

اِروس؟چه چیز دیگری میتوان نامیدآن نیروی محرکی را که،به محض یک نظردیدن ماده،مسحور می شود و میخواهد ویژگیهای خود را بر آن نقش کند؟این نیروی محرک بدن را میبیند ومیخواهد به فراسوی آن برود تا باطنین بانگی دیگر،که در بدنی دیگر پنهان است،بیامیزد،با آن یکی شود وسرانجام هردو فانی شوند ودر وجود فرزندانشان بقا یابند.

این عشق زمینی، در لحظه هایی خطیر، با سرعت بر آدمیان فرود می آید وآنان را_دوست و دشمن،خوب و بد_به یکدیگر پیوند می دهد.این عشق زمینی دمی است فراتر از همة انسانها و مستقل از خواهشها و کارهاشان.روح است،نفس خداوند است که بر زمین می دمد.

او به هر شکلی که دوست داشته باشد_رقص،عشق زمینی،گرسنگی،کیش وآیین،کشتار_بر آدمیان فرود می آید.او هرگز از ما اجازه نمیگیرد.

ما در برهه ای حساس و خشن از تاریخ زندگی میکنیم؛تمامی دنیا دارد خرد می شود؛دنیای دیگر نیز هنوز به دنیا نیامده است.عصر ما زمانة موازنه نیست که در آن فرهیختگی،آشتی،لحن و عشق فضیلتهایی سودمند به شمار آیند.

این زمانة ماست؛خوب یا بد، زیبا یا زشت،غنی یا فقیر، ما آن را انتخاب نکرده ایم.

این زمانة ماست؛ هوایی که تنفس می کنیم،گِلی که به ما داده شده است، نان، آتش،روح!

هر کس راه ویژةخود را دارد؛راهی که او را به رهایی می رساند_یکی راه فضیلت را می رود، و دیگری راه رذیلت را.

به دل خویش گوش بسپار و از پیش برو.بدن خود را تکانی بده و بیدار شو.

انسان را دوست بدار، زیرا تو اویی.

حیوانات وگیاهان را دوست بدار؛زیرا تو روزی آنها بوده ای،و آنها اکنون از تو،همچون همکاران و بردگانی وفا دار،پیروی می کنند.

بدن خویش را دوست بدار؛ تنها با بدن خویش است که امکان میابی بر روی زمین بجنگی و ماده را به روح تبدیل کنی. هر روز بمیر.هر روز به دنیا بیا. هر روز هر آنچه داری نفی کن.نپرس که آیا ما پیروز خواهیم شد؟آیاماشکست خواهیم خورد؟فضیلت برین آزاد بودن نیست،بلکه برای آزادی جنگیدن است!

برای عاشق شدن و عاشق ماندن.

در ميکده هم خداي بيني با مرد خدا اگر نشيني.

 آره درست فهمیدین،اسم این وب روازاين دکلمه مسعود فردمنش انتخاب کردم. من تصميم گرفتم اولين مطلبي که مي نويسم همون دکلمه باشه به چند علت،مهمترينش اينکه فکر کردم شايد بعضياتون اونو نشنيده باشين و اين باعث شه منظورمو درست درک نکنين.واسه همين ترجيح دادم اول بگم اين وب از کجا اومده.
شايد تا حالا حدس زدين که اين وب چه مسيري رو ميخواد دنبال کنه،آره! تا حدودي ميشه گفت در باره عشق ، همو ن مشکل قديمي و هميشگي اکثر آدماست.ولي روي صحبت من بيشتر با کسايي هست که هرگز عاشق نشدن.
نه اشتباه نکنين، شما عاشقا اينجا نقش استاد رو بازي ميکنين.از همتون ميخوام بهم کمک کنين تا بتونيم اون چيزايي رو که ياد گرفتيم به اونا هم ياد بديم.
بچه  ها ميدونين،من و خيلي از کسايي که ميشناسم الان يه مشکل داريم،خيلي از پدر و مادر هاي ما يا حتي شايد والدين خود شما، به رسم قديم ازدواج کردن همون روشي که الان توقع دارن ما هم از همون روش پيروي کنيم؛يعني نديده و نشناخته بري سراغ و فقط بر اساس معرفي يکي از آشنايان يا آشنايي مختصر خانوادهها يا ديگه خيلي بهمون حال بدن عکس طرف رو هم نشونمون ميدن،بعد اگه عکاسش خوب باشه و خوبم آرايش کرده باشه،شما ميگي هي بد نيست،اوناهم از خدا خواسته بدون دردسر ميرن واست خاسگاري.
نخند، واقعاً گريه هم داره. اينا تو همين مثلاً قرن 2007 و همين بقل گوش ماها داره اتفاق میفته.